Jan Urban to człowiek, który po sezonie weźmie na siebie całą odpowiedzialność za to jak do rundy wiosennej przygotował legionistów. Jeśli Legia nie zdobędzie mistrzostwa wszystko wskazuje na to, że to będzie ostatnia runda Urbana na Łazienkowskiej. Presja robi się coraz większa, a powodów do optymizmu jak na lekarstwo.

Co miał Pan dokładnie na myśli, mówiąc: Chcę, żeby Legia była niegrzeczna?

Naprawdę tak powiedziałem? Ktoś chyba przekręcił moje słowa (śmiech). A poważnie, to miałem na myśli dokładnie to, co powiedziałem, nic więcej.

Strasznie Pan trener tajemniczy. My po prostu chcemy wiedzieć, czy to była aluzja do kilku konferencji prasowych jesienią, na których mówił Pan, że czasem trzeba wejść ostro w rywala. O to chodzi?

Między innymi. Wkurza mnie, że muszę często żyć na treningu tak, jakby mi najbardziej na tym wszystkim zależało. Chodzi mi o sposób, w jaki się reaguje na boisku. Chciałbym, żeby moi zawodnicy też żyli, komunikowali się między sobą, nie bali się nawzajem opieprzać czy chwalić. Chciałbym, żeby było słychać, że ta drużyna żyje.

Czy mamy się spodziewać również zmiany stylu gry? Na zgrupowaniu w Mijas trenowaliście ciężej niż dotychczas.

Nie wyciągajcie aż tak daleko idących wniosków. Taki po prostu opracowaliśmy plan przygotowań do rundy wiosennej. Nie planujemy żadnej rewolucji.

Na obozie w Mijas testowaliście nowych piłkarzy. Poza Dongiem Fangzhuo wszystkim już podziękowaliście.

Wcale nie jest powiedziane, że jemu też nie podziękujemy. Pożyjemy, zobaczymy.

Nie słychać w Pana głosie entuzjazmu.

Bo nie jestem jeszcze do końca do niego przekonany. Pierwsze, co mnie uderzyło zaraz po przyjeździe Donga, to fakt, że był bardzo słabo przygotowany fizycznie. Do tego od początku wszedł z nami w maksymalne obciążenia, co go jeszcze bardziej dobiło. Efekt był taki, że w sparingach nie pokazał niczego szczególnego. Wyróżniał się tylko podczas gierek na małej przestrzeni, gdy mógł zrobić użytek ze swojej niezłej techniki i strzału.

Dlatego więc dał mu Pan jeszcze szansę?

Przekonał mnie ostatni sparing z Hajdukiem Split. Miał w nim nie zagrać, ale Bartek Grzelak złapał grypę. Nie miałem więcej zmienników, z konieczności sięgnąłem więc po Donga, który dzień wcześniej zagrał całe 90 minut FC Zestafoni. Tym razem zagrał tylko pół meczu, ale o dziwo - to był jego najlepszy występ w Mijas. Był ruchliwy, dobrze wychodził na pozycję, zastawiał się. Warto też dodać, że zagraliśmy tylko jednym napastnikiem, i to jest chyba dla Donga najlepszy wariant. W systemie z dwójką z przodu trochę się gubił.

Nadal uważa Pan, że system z jednym napastnikiem jest dla Legii optymalny?

Nadal. Niedawno powiedziałem to zresztą głośno po raz kolejny. Zostańmy jednak jeszcze chwilę przy Dongu. Sam fakt, że był w Manchesterze United jest najlepszą rekomendacją, bo tam byle kto nie trafia. Nawet na krótko. Na jego korzyść przemawia również fakt, że strzelał bramki w Antwerpii [33 w 61 meczach - red]. Poleci więc z nami na Cypr.

Jedna z gazet napisała, że do pozostawienia Donga przekonał Pana właściciel klubu Mariusz Walter.

Też to czytałem i nieźle się ubawiłem. Ja w ogóle często czytam tę gazetę, bo... kiedy jem obiad na Torwarze, to zawsze tam gdzieś leży. Świetna lektura (śmiech).

Walter był jednak na meczu.

Nawet na dwóch. Byliśmy też na kolacji, podczas której rozmawialiśmy długo o drużynie. Decyzję podjąłem jednak sam.

Może warto zatrzymać Donga, choćby tylko ze względów marketingowych?

Już widzę te tłumy Chińczyków na Legii. To by nam rozwiązało problem frekwencji na nowym stadionie, bo przecież w Warszawie sporo ich mieszka (śmiech).

Poważnie jednak mówiąc, to chyba mógłby być naprawdę dobry pomysł.

Od strony marketingowej na pewno. Wszyscy wiemy, co się dzieje, kiedy jakiś klub z Europy zatrudni Japończyka czy Koreańczyka. Wiadomo, jak wzrasta zainteresowanie meczami tego klubu na Dalekim Wschodzie i ilu przybywa mu kibiców.